Լիդոկային-լիկվո 1%-20մլ

Սրտաբանության մեջ: - Մեծահասակներին դեղամիջոցը ներերակային շիթային եղանակով ներարկվում է 50-100 մգ դոզայով՝ 25-50 մգ/րոպե արագությամբ: Այս դոզան կարող է կրկնվել յուրաքանչյուր 5-10 րոպեն մեկ: 1 ժամվա ընթացքում ներարկված ընդհանուր դոզան չպետք է գերազանցի 200-300 մգ: - Տարեց հիվանդների, ինչպես նաև սրտային անբավարարություն կամ կարդիոգեն շոկ ունեցող հիվանդների համար կարող են պահանջվել ավելի ցածր դոզաներ: - Ներերակային կաթիլային եղանակով դեղամիջոցը ներարկվում է 20-50 մկգ/կգ/րոպե դոզայով: Տեղային անզգայացման համար: - Սովորական դոզան կազմում է 5 մլ-ից մինչև 10 մլ 2% լիդոկաինի լուծույթ: - Ուսի և սրբոսկրային հյուսվածքների անզգայացման համար ներարկվում է 5-10 մլ 2% լուծույթ: - Մատների և վերջույթների անզգայացման համար օգտագործվում է 2-3 մլ 2% լուծույթ: - 2% լիդոկաինի լուծույթի առավելագույն դոզան 10 մլ է, և այս դոզան չի կարող կրկին ներարկվել 24 ժամվա ընթացքում: - Տեղային անզգայացման դեպքում դեղամիջոցը պետք է զգուշությամբ ներարկել բարձր անոթավորված հյուսվածքներում՝ ներանոթային ներթափանցումից խուսափելու համար:

Լիդոկաին-Լիկվո-ն հակացուցված է լիդոկաինի կամ ամիդային խմբի այլ տեղային անզգայացնողների նկատմամբ բարձր զգայունության դեպքում: Հակացուցումներ են նաև արտահայտված բրադիկարդիան, արտահայտված զարկերակային հիպոտենզիան, սինոատրիալ և/կամ ատրիովենտրիկուլյար բլոկադան, կարդիոգեն շոկը, քրոնիկ սրտային անբավարարության ծանր ձևերը, սինուսային հանգույցի թուլության համախտանիշը, սրտի լրիվ բլոկադան, հիպովոլեմիան, պորֆիրիան, Ադամս-Ստոքսի համախտանիշը և Վոլֆ-Պարկինսոն-Ուայթի համախտանիշը: Էպինեֆրին պարունակող լիդոկաինի լուծույթը չի կարող օգտագործվել որպես հակաառիթմիկ միջոց: